er máltæki sem ég hef alltaf heillast af.  Mér datt það í hug í morgun þegar ég var að hugsa um hvernig síðasta vika hefur verið.  Og ég held að umferðin og fastir bílar hefðu verið færri ef fleiri hefðu munað eftir þessu máltæki og farið eftir því.

Ég er búin að fara með strætó því ég er grasekkja og ekki til í að að sitja föst einhvers staðar í snjónum og hafa engan mann til að redda mér, þurfa að hringja í vini og vandamenn sem hafa nóg með sjálfa sig eða fá hjálparsveitarmenn sem eiga að vera að hugsa um sínar fjölskyldur eða vinnu á þessum tíma  en ekki fólk sem æddi út á bjartsýninni einni saman.

Ég ákvað þarna á þriðjudaginn að hreyfa ekki bílinn þar sem ég sá að það var brjáluð snjókoma og snjófjúk og óvissa með færðina.  Ég tók ákvörðun að taka strætó í vinnuna.  Fór klukkan 8 út á stoppustöð og stætó kom einhverjum mínútum síðar, en umferðin var svo hæg til Reykjavíkur að ég var komin niður í Borgartún kl. 9.30.  90 mínútur í strætó að fara leið sem ég er í 15 mín að keyra ef engin umferð er.  Þetta er náttúrulega rugl.

Daginn eftir var búið að ryðja allar götur og ég fór á bílnum í vinnuna en svo á fimmtudeginum var aftur farið að snjóa og fjúk og bara leiðindaveður.  Ég horfi út um gluggann til að skoða aðstæður.  Sé þar sem verið er að ýta bíl út af bílaplaninu hjá grænu blokkinni, og þegar búið er að ýta honum út af planinu, þá sat hann fastur á götunni, þeir ýta honum áfram og veiiiiii hann keyrir 2 metra en situr þá fastur í beyjunni.  Nei andsk.  hugsaði ég ætlar maðurinn að láta ýta sér alla leið í vinnu eða hvað.  Hvurs lags andsk. frekja er þetta.  Skyldu bílinn eftir og farðu með strætó.  Og já þessir 5 menn sem voru að ýta þarna á planinum ýttu 3 bílum svona út af planinu, út á götu, út úr beygjunni.  Eins og þetta sé eitthvað áhugamál hjá þessum 5 mönnum. 

Ok, ég ákveð að fara með strætó, ætla ekki að vera eins og þessi fífl, sorrý að ég tek svona sterkt til orða.  En ég fer út á stoppustöð og bíð og bíð og bíð og bíð og aldrei kemur vagninn.  Ég er búin að bíða í 35 mín þegar ég ákveð að fara bara heim og vinna heima en viti menn, þá sé ég vagninn.  Það voru þá tveir vagnar fastir innar á völlunum og líklega vegna þess að ekki var hægt að ryðja nógu vel vegna fastra bíla á götunum oþh.

Ferðin með stætó tók ekki svo langan tíma en með biðinni þá tók þessi ferð aftur 90 mín.  Þannig að í raunninni voru tveir dagar í þessari viku sem ég var 10 tíma frá vinnunni en skilaði bara 7 tímum í vinnu, hefði aldrei náð að skila 8 tímum þó ég hefði viljað. Eins gott að þetta verði ekki vaninn, ég hef ekki tíma til þess.

En svo kom hér hetja á gröfu og skóf allt bílaplanið hjá okkur á fimmtudagskvöldið og menn færðu bílana til nema ég sem var alveg úti í enda og hélt að það yrði í lagi með mig en svo fór ég að hugsa að kannski ætti ég nú að drífa mig út og færa bílinn, en samt það var eiginlega ekkert pláss lengur úti á götu, svo ég hætti við. En eftir nokkrar mínútur þá ákvað ég að fara alla vega út og tala við strákana sem voru að stjórna þessu og þeir sögðu mér að færa bílinn minn og ég skyldi bara bakka yfir hinum megin þar sem búið var að ryðja.  Ég moka af bílnum og sé að það eru ágætir skaflar í kringum hann en hugsa með mér að Doddi er aldeilis duglegur í snjó svo ég ætti nú bara að geta bakkað út úr þessu og yfir í næsta stæði.  Ég sest inn og set í bakk, byrja aðeins að bakka en hann er bara svolítið fastur en ég gef aðeins meira í og svo koma tveir nágrannar mínir og eru tilbúnir að ýta mér yfir, þegar ég allt í einu fatta að ég er í handbremsu ennþá.  Úps, ég opna dyrnar og segi strákunum það skellihlæjandi.  Tek úr handbremsu og bakka yfir.  Auðvitað gat Doddi þetta eins og ekkert væri.  Samt skil ég hann stundum eftir heima til öryggis því hann er ekki jeppi með fjórhjóladrif og eitthvað svona háa og lága drifið.

En nú er snjórinn næstum farinn og ég sakna hans eiginlega, hefði alveg verið til í að hafa hann lengur, fannst þetta pínu skemmtilegt þó það tæki tíma.  Við íslendingar höfðum sko nóg um að tala þegar veðrið er svona umhleypingasamt.